Terapia indywidualna


Psychoterapia indywidualna najczęściej rozpoczyna się od spotkań diagnostyczno-konsultacyjnych (zwykle 1–3 spotkania). To czas, w którym psychoterapeuta przedstawia się, opowiada o swoim sposobie pracy oraz wyjaśnia zasady poufności i współpracy.Jednocześnie z uważnością poznaje Twoją historię i to, z czym aktualnie się mierzysz. Może pytać o powody zgłoszenia się na terapię, codzienne samopoczucie, aktualne trudności oraz ważne doświadczenia i relacje w Twoim życiu. Pozwala to lepiej zrozumieć Twoją sytuację i wspólnie określić kierunek dalszej pracy.To przestrzeń bez pośpiechu — także na Twoje pytania, wątpliwości i sprawdzenie, czy czujesz się bezpiecznie w tej relacji. Ważne jest, abyś mógł/mogła zdecydować, czy ta forma wsparcia i sposób pracy są dla Ciebie odpowiednie.Decyzja o rozpoczęciu regularnej psychoterapii zapada po tym etapie.


Dalsza praca polega na regularnych spotkaniach — najczęściej raz w tygodniu — podczas których, w bezpiecznej i poufnej relacji, możesz przyglądać się swoim emocjom, myślom i doświadczeniom. To proces, który sprzyja lepszemu rozumieniu siebie, zauważaniu powtarzających się schematów oraz stopniowemu wprowadzaniu zmian w codziennym funkcjonowaniu.
Psychoterapia indywidualna to także możliwość zatrzymania się przy tym, co trudne, i budowania bardziej świadomego kontaktu ze sobą — w swoim tempie i w atmosferze akceptacji.

Terapia dzieci


TERAPIA DZIECKA DO 12 R.ŻYCIA
Proces pomocy rozpoczyna się od 2–4 spotkań konsultacyjnych. Pierwsze spotkanie odbywa się z rodzicem lub rodzicami i stanowi przestrzeń do rozmowy o trudnościach dziecka, jego rozwoju oraz sytuacji rodzinnej. Kolejne spotkania obejmują kontakt z dzieckiem – poprzez rozmowę i zabawę – oraz wspólne podsumowanie z rodzicami. W sytuacjach bardziej złożonych lub wymagających dokładniejszej obserwacji etap konsultacji może trwać dłużej; czas i forma są omawiane z rodzicami. Ostatnie spotkanie pełni funkcję podsumowującą. Przekazywane są wnioski z obserwacji dziecka i rozmów z rodzicami oraz rekomendacje dotyczące dalszego wsparcia, np.: rozpoczęcie terapii indywidualnej, terapia rodzinna, konsultacje specjalistyczne lub wskazówki wychowawcze. 
Jeśli decyzja dotycząca terapii jest pozytywna, spotkania odbywają się zazwyczaj raz w tygodniu (45–50 minut). Praca z dzieckiem opiera się na bezpiecznej relacji i jest dostosowana do jego wieku oraz możliwości rozwojowych. Celem terapii jest wspieranie dziecka w rozumieniu i regulowaniu emocji, wzmacnianiu poczucia własnej wartości oraz poprawie funkcjonowania w relacjach i środowisku szkolnym. Istotnym elementem procesu są również regularne konsultacje z rodzicami. 
WAŻNE.Rozpoczęcie terapii wymaga zgody obojga rodziców posiadających pełnię władzy rodzicielskiej lub prawnych opiekunów 

Terapia nastolatka powyżej 12. roku życia Proces terapii rozpoczyna się od kilku spotkań konsultacyjnych z nastolatkiem i rodzicami, które mają na celu poznanie trudności, historii rozwoju i sytuacji rodzinnej. W sytuacjach bardziej złożonych etap konsultacji może trwać dłużej – czas i forma są omawiane z rodzicami. Ostatnie spotkanie pełni funkcję podsumowującą – przedstawiane są wnioski i zalecenia dotyczące dalszego wsparcia, np. kontynuacja terapii indywidualnej, konsultacje specjalistyczne lub wskazówki wychowawcze. Spotkania odbywają się regularnie, a praca z nastolatkiem opiera się na bezpiecznej relacji i działaniach dostosowanych do jego wieku. Celem terapii jest wspieranie nastolatka w rozumieniu i regulowaniu emocji, wzmacnianiu poczucia własnej wartości oraz poprawie funkcjonowania w relacjach i w szkole. Rodzice mogą pytać o przebieg terapii, diagnozę i postępy dziecka; szczegóły pozostają objęte tajemnicą zawodową. Rozmowy z rodzicami odbywają się w obecności nastolatka lub za jego wiedzą. 
Rozpoczęcie terapii wymaga zgody obojga rodziców posiadających pełnię władzy rodzicielskiej lub prawnych opiekunów 

Terapia grupowa


PSYCHOTERAPIA GRUPOWA
Czasem najbardziej boli to, czego nie widać — trudności w relacjach, poczucie odrzucenia, samotność mimo bycia wśród ludzi. To doświadczenia, które często trudno nazwać i jeszcze trudniej zmienić w samotności.
Psychoterapia grupowa to miejsce, w którym te przeżycia mogą w końcu wybrzmieć. To nie jest „tylko rozmowa”. To proces, w którym — będąc w relacji z innymi osobami — zaczynasz zauważać swoje schematy, emocje i potrzeby w czasie rzeczywistym, w kontakcie.
To przestrzeń, w której możesz przyjrzeć się temu, jak tworzysz więzi, czego się boisz w relacji, jak reagujesz na bliskość, dystans, ocenę czy konflikt — i czego tak naprawdę potrzebujesz od innych ludzi.
Grupa daje możliwość zobaczenia siebie w wielu lustrach jednocześnie. To, jak jesteś odbierany/a przez innych, jak wpływasz na relacje i co się w nich powtarza, staje się ważnym materiałem do pracy terapeutycznej. Jednocześnie możesz doświadczać, że inni mierzą się z podobnymi emocjami i trudnościami, co często przynosi ulgę i poczucie zrozumienia.

W bezpiecznych warunkach możesz:
– doświadczyć autentycznego kontaktu,
– zobaczyć, jak jesteś odbierany/a przez innych,
– lepiej zrozumieć swoje reakcje i mechanizmy,
– zauważyć powtarzające się wzorce w relacjach,
– stopniowo budować bardziej satysfakcjonujące i stabilne więzi.
Psychoterapia grupowa daje możliwość nie tylko mówienia o relacjach, ale ich realnego doświadczania i zmieniania — krok po kroku, w bezpiecznej przestrzeni i w swoim tempie.

Terapia par


Terapia par to forma wsparcia skierowana do osób pozostających w związku, które doświadczają trudności w relacji lub chcą lepiej się rozumieć i rozwijać swoją więź.
Jest to przestrzeń, w której obie strony mogą bezpiecznie mówić o swoich emocjach, potrzebach i doświadczeniach — przy wsparciu terapeuty, który pomaga zobaczyć szerszą perspektywę i zatrzymać powtarzające się, trudne schematy.
Podczas spotkań pracujemy nad sposobem komunikacji, rozumieniem wzajemnych reakcji oraz tym, co dzieje się „pomiędzy” partnerami. Terapia nie polega na wskazywaniu winnych, ale na lepszym zrozumieniu siebie i relacji.
Proces pomocy rozpoczyna się od 1–5 spotkań konsultacyjnych. Ich celem jest poznanie historii związku, zrozumienie aktualnych trudności oraz wstępna diagnoza sytuacji. Na tym etapie ważna jest również ocena motywacji obojga partnerów oraz sprawdzenie, na ile ich cele wobec terapii są spójne.
W bardziej złożonych przypadkach etap konsultacyjny może zostać wydłużony.
Po jego zakończeniu wspólnie podejmowana jest decyzja o rozpoczęciu terapii. Ustalane są cele pracy oraz omawiane zasady współpracy.
Spotkania odbywają się zazwyczaj co dwa tygodnie i trwają 80 minut.
Celem terapii jest poprawa komunikacji, lepsze rozumienie wzajemnych potrzeb, praca nad konfliktem oraz odbudowa zaufania.

Warunkiem rozpoczęcia terapii jest dobrowolność i gotowość obojga partnerów do udziału w procesie.
Terapia par nie jest rekomendowana w sytuacjach takich jak:
– stosowanie przemocy,
– aktywne uzależnienie jednej ze stron,
– trwający romans,
– podjęta i nieodwołalna decyzja o rozstaniu przez jedną ze stron.
W takich przypadkach warto rozważyć inną, bardziej adekwatną formę wsparcia.

Terapia rodzinna


W rodzinie często najtrudniejsze nie są pojedyncze konflikty, ale to, co dzieje się pomiędzy nimi — napięcia, które narastają, powtarzające się schematy, milczenie albo brak możliwości usłyszenia siebie nawzajem.
Psychoterapia rodzinna to przestrzeń, w której można zatrzymać się przy tym, co trudne, i zobaczyć rodzinę nie jako zbiór „problemów”, ale jako system wzajemnych relacji, w którym każdy ma swój udział i znaczenie.
To proces, w którym wspólnie przyglądamy się sposobom komunikacji, wzajemnym oczekiwaniom, emocjom oraz rolom, jakie poszczególne osoby pełnią w rodzinie. Często dopiero w bezpiecznych warunkach możliwe jest usłyszenie tego, co wcześniej było niewypowiedziane lub niezrozumiane.
Celem pracy nie jest wskazywanie winnych, ale lepsze rozumienie tego, co dzieje się między członkami rodziny oraz poszukiwanie bardziej wspierających sposobów bycia ze sobą.
W trakcie spotkań możliwe jest:
– lepsze zrozumienie wzajemnych perspektyw,
– poprawa komunikacji w rodzinie,
– praca nad napięciami i konfliktami,
– zauważenie powtarzających się wzorców relacyjnych,
– budowanie większego poczucia bezpieczeństwa i współpracy.
Spotkania trwają zazwyczaj 80 minut i odbywają się co dwa tygodnie, w zależności od potrzeb procesu i sytuacji rodziny.
Psychoterapia rodzinna daje możliwość zobaczenia, jak każdy członek rodziny wpływa na całość systemu, a jednocześnie jak cały system wpływa na każdego z osobna.

Psychodietetyka


Psychodietetyka łączy wiedzę z zakresu psychologii i podejścia do odżywiania, pomagając lepiej zrozumieć relację z jedzeniem, ciałem oraz nawykami żywieniowymi. To praca nie tylko nad tym, „co jem”, ale przede wszystkim nad tym „dlaczego jem w taki sposób” i co stoi za trudnościami w zmianie nawyków.
Często trudności w obszarze jedzenia nie wynikają wyłącznie z braku wiedzy dietetycznej, ale z emocji, stresu, schematów radzenia sobie, napięcia czy utrwalonych przekonań na temat siebie i swojego ciała. Psychodietetyka pozwala przyjrzeć się tym obszarom w bezpiecznej, wspierającej przestrzeni.
Proces rozpoczyna się od konsultacji wstępnej (50 minut), podczas której omawiana jest sytuacja, potrzeby oraz cele pracy. To moment przyjrzenia się trudnościom, historii relacji z jedzeniem oraz wstępnego określenia kierunku dalszego działania.
Następnie wspólnie ustalana jest dalsza forma współpracy. Może ona przyjmować formę regularnych, systematycznych spotkań — nawet cotygodniowych — lub bardziej elastycznego, wsparciowego kontaktu, dostosowanego do aktualnych potrzeb i etapu procesu.
W zależności od potrzeb, kolejne spotkania mogą obejmować:
– pracę nad emocjonalnym jedzeniem i regulacją napięcia,
– budowanie bardziej uważnej relacji z jedzeniem,
– rozpoznawanie schematów i automatycznych reakcji,
– wzmacnianie poczucia wpływu i sprawczości,
– stopniowe wprowadzanie trwałych, realistycznych zmian.
Psychodietetyka nie opiera się na restrykcyjnych dietach, ale na rozumieniu indywidualnych mechanizmów i budowaniu relacji z jedzeniem, która jest bardziej stabilna, świadoma i wspierająca w dłuższej perspektywie.

Praca z oddechem


Praca z oddechem to forma wspierania regulacji emocjonalnej, redukcji napięcia oraz pogłębiania kontaktu ze sobą poprzez świadome techniki oddechowe. Oddech wpływa bezpośrednio na układ nerwowy, dlatego może być realnym wsparciem w stanach stresu, przeciążenia czy lęku.
W naszej ofercie znajdują się sesje indywidualne oraz cykliczne warsztaty grupowe.
Sesje indywidualne są dostosowane do potrzeb konkretnej osoby i mogą obejmować pracę nad regulacją napięcia, emocjami, poczuciem bezpieczeństwa oraz budowaniem zasobów wspierających codzienne funkcjonowanie.
Warsztaty cykliczne obejmują 4 spotkania po 1 godzinie. Mają charakter procesowy — każde spotkanie stanowi kolejny krok w rozwijaniu świadomości oddechu i jego wpływu na ciało, emocje oraz samopoczucie.
Praca z oddechem może również stanowić wsparcie psychoterapii. Pomaga w momentach silnego napięcia, trudnych emocji czy rozregulowania, kiedy pojawia się spłycenie oddechu, przyspieszenie lub hiperwentylacja.
Świadoma praca z oddechem pomaga wyhamować reakcję organizmu, odzyskać poczucie wpływu i szybciej wrócić do stabilności. Nie zastępuje psychoterapii, ale może ją skutecznie uzupełniać, szczególnie w momentach większego przeciążenia emocjonalnego.

Szeroki zakres
pomocy terapeutycznej

Blog

Artykuły związane z terapią

Terapia rodzinna

W rodzinie często najtrudniejsze nie są pojedyncze konflikty, ale to, co dzieje się pomiędzy nimi —…

Terapia par

Terapia par to forma wsparcia skierowana do osób pozostających w związku, które doświadczają trudności w relacji…

Terapia indywidualna

Psychoterapia indywidualna najczęściej rozpoczyna się od spotkań diagnostyczno-konsultacyjnych (zwykle 1–3 spotkania). To czas, w którym psychoterapeuta…